فصل  درنگ

من شاعرم و شعرمن آهنگ چنگ توست

شور آفرين شعر من آغوش تنگ توست

اينـگونـه  نـظـم    مـژه  را  بـهم   مـزن

تقطيع شعـرم از مژه ي  پُرشرنگ توست

هر  بـيت  ناب  كز سـر  دُرد  قلم چـكيد

تنها سيـاه  رنگـي  از آن  آبرنگ  تـوست

پروانه اي   رهـا  شده  از  بنـد  كثـرتـم

پـروا فسانه اي همه لنگ خدنگ توست

من شاعرم و رشد شعورم حديث عشق

ديوانه ام و اين صفتم عار  و ننـگ توست

جان گر ازاين قفس بپرد جاي شكوه نيست

چون  بهترين حقيـقت  فصل  درنگ توست