خمس مال
تو آغوشِ تو مردن آرزومه
برایت جون سپردن آرزومه
چِقد وول می خوری آهوی وحشی
به سمتت لنز چشمام آخه زوومه
نمی رونی چرا موزی مگس را
از اون لب ها که شیرینی ش تمومه
(زسحر) بوسه های آتشینم
اگه غافل بشی کارت تمومه
تو رو دزدانه می گیرم تو آغوش
بهای بوسه هایت آبرومه
نم زلف و تن مرطوب و نازت
یه عمری عاشقونه پیشرومه
میندوز اینهمه حسن دلافروز
عزیزُم خُمس مال تو حرومه
+ نوشته شده در دوشنبه سیزدهم تیر ۱۳۹۰ ساعت 1:25 توسط عليرضا زارعي نژاد
|
حمد و سپاس معبودی را سزاست که اولین و بزرگترین سوگند گذار قلم است و برای اهل قلم شرافتی خاص و جایگاهی ممتاز قایل.