دلُم سُر خورده از دستت

  

دلُم سُر خورده از دستت

 فدای خاطر مستت

شکستی چینی دل رو 

بنازُم ضرب  ی شستت

 

نه فکر رفتنُوم باری 

نه جایی تا که بنشینم

نه امیدی که بگریزوم

 دلُم گردیده پا بستت

 

خودت رو زود پیدا کن

غمت و خوب حاشا کن

 دلت را زود لیلا کن

که مجنون گشتم از دستت

 

از اون صبحی که چشم دل 

به چاک پیرهن لغزید

من و جادوی برجستت

تن و آغوش در بستت

 

به لبهام بوسه مالیدی

منو دیوووونه نامیدی

دلم رندونه دزدیدی

 تو با ابروی پیوستت